Crazy Ellen in the capital of Europe

met oa:

Bijna een kip als huisdier aangeschaft

Dagelijks draagbare, casual, vrouwelijke schoenen zoals ik die ik in Belgie al eeuwen zocht: voor 42/7 euro

De man op de straat met allemaal kleren aan 5/7 euro. Met oa mijn nieuwe lievelingsrok.

De site die het heeft over een hal met goedkope merkkleren die voor Europa/Amerika bedoeld waren… eerst zien en dan geloven natuurlijk

Deze zaterdag heerlijk uitgeslapen, bij men vaste chinees gegeten, een nieuw stuk (speel)tuin ontdekt en een ticket naar Shanghai zien te kopen. Dat laatste nam blijkbaar een halve dag tijd in.

Zondag ging ik dan naar Shanghai. Nu komen de reacties waarschijnlijk: “Oh, je ging naar Shanghai, hoe was de expo?”

Dus ik zal het even voor eens en voor altijd duidelijk maken:

China zit vol Chinesen, zoveel Chinesen dat ze nog niet eens in hun hele land geraken, laat staan allemaal in 1 klein stukje van de stad. Dan heb je nog eens alle niet-Chinesen die naar Shanghai komen voor de expo. Dit alles samen zorgt voor 1 miljoen bezoekers per dag. Blijkbaar moet je een ganse dag aanschuiven om 1 stuk expo te zien. Ik heb hier wel betere dingen te doen met mijn tijd. Er is een mega goeie site over de expo waar je alles even goed kan zien. Dus: NEEN IK GA NIET NAAR DE EXPO, NU NIET, VOLGENDE WEEK NIET, NOOIT NIET.    
Als er nu nog mensen durven vragen hoe de Chinese muur was: ik zit dicht bij de zee, de muur bevindt zich logischerwijs aan de grens van China. Dat is een land dat zo groot is als een heel continent. Dus als jij 2 maanden in Parijs bent, vraag ik toch ook niet of je Zuid-Africa bezocht hebt?

Ok, nu dat eruit is kan ik aan t echte verhaal beginnen.

Ik weet niet wie er volgt, maar mijn musical is verplaatst naar ergens in september voor zover ik het allemaal snap. Njah, ik zie het wel komen zeker. Anyway, als vervanging stuurden ze me dan maar naar een TV show. Daar zat ik op de eerste rij van de “life audience”. Ze zeiden in t begin van de show dat de 3 leukste antwoorden een cadeaubon kregen. Uiteraard stelden ze “the lady in red” een vraag. Niets zinnigs geantwoord, maar kom, t was toch een bon waard. Ik hoop dat ze t stuk er zeker in laten van “That’s how you keep such a nice figure”. Als ik dan trugkom in Belgie en weer gewoon een van de vele meisjes op de straat ben, kan ik dan toch terugkijken naar dat moment :).

Anyway, als je wil weten wat voor show het ongeveer is: http://www.icshanghai.com/html/2010/04/27/370.html

Trouwens de presentator is grappiger dan een Nederlandse amerikaan, t is een Amerikaanse Chinees! Hij heeft vooral in Amerika gewoond, dus kent de gewoontes hier nog niet zo. Toen ik midden tijdens de pause doorging om men trein te halen, nam hij even afscheid met 2 dikke smakkerds. Yes! Mijn eerste kus sinds 1 maand China.

En voor wie vind dat dit blogbericht ijdel overkomt:
ik moest van mijn nichtje werken aan mijn zelfvertrouwen in China ,
dit hoort er gewoon bij, nah!

Volgens mij hebben ze een tolk ingehuurd om mijn blog te lezen en gezien dat heel het vervolgverhaal op mijn blog al waarheden bevatte, behalve dat van het mooi paleis…

In ieder geval, deze week waren ze al heel de week enthusiast over het “buffet, you know, buffet?”. Ze vonden dat ik te weinig eet (wat waar is, k voel men heupbeenderen door men billen als k op de grond zit) en besloten ergens te eten waar ik steak met friet kon krijgen. Ik suggereerde dat Mc Donnald ok is voor mij. Neen hoor, we aten gewoon in een paleis! Zo vond ik het er toch uitzien. Wegens de duurheid waren we ongeveer de enige gasten dus hebben we gewoon t kot op stelten gezet! Man, man, wat een avond!

Eerst was ik niet echt in the mood. Had net zitten denken aan het eerste weekend dat ik thuiskom en dat die datum toch nog steeds wat moeilijk ligt. K was helemaal niet in feeststemming en wou gwn wat chatten. Maar ik kwam van t WC en werd zowat ontvoerd…

Dan kwam de eerste chockerende gebeurtenis: “Ching Bloos” durfde in mijn buurt komen!
Geen idee hoe ze echt heet, maar t is een van de poppemeisjes en ze spreekt geen woord Engels. Telkens ze mij ziet kruipt ze achter iemand weg. Ooit maakte ik de fout van naar haar t-shirt te wijzen en te zeggen “beautiful”. Ze viel bijna flauw. Anyway, mijn nieuwe collega spreekt wel Engels. Met haar als tolk kon ze dan toch laten weten dat ze een grote wens had: met mij op de foto staan. Hoe schattiiiiiiiiiiiiig! Ik was mega blij dat ze toch ns in men buurt durfde komen want ze is altijd mega fancy gekleed en ooit wil k er ns mee gaan shoppen.

Anyway, the mood begon te komen. Plots stopten we voor een gebouw met mega zuilen en standbeelden. K loop er soms voorbij en denk: “wat voor rijke stinkerds komen daar binnen?”
Njah, blijkbaar kwam ik daar binnen. Gelukkig hadden ze vaak genoeg over hun buffet gesproken, dus was k erop gekleed. Een inkomhal met mega tapijt, een zaal met degoutante levende hapjes, een eetzaal met nog een paar hapjes, plafonds met lusters, beelden,… Kijk hoe mooi de desserts eruit zagen. Ik at zon hartje om aan men liefje te denken, was mega lekker trouwens. Ook stonden overal verse groenten die tot vogels gesneden waren.

De “grilled beef” was eiglk niet zo lekker, maar ik moest toch steak me frieten gegeten hebben zeker. Lol, zei ik vorige vrijdag niet dat ik een echte lepel gekregen had? Hier kreeg ik echt bestek!!!!

Sinds Ching Bloos haar angsten overwonnen had, wou ze heel de tijd fotos nemen. Dit werkte aanstekelijk, plots wou iedereen op de foto. Dit leverde hilarische resultaten op! Ik werd t beu dat ze hier altijd van die “V”‘s maken met hun handen, heb je steeds dezelfde foto. Daarom leerde ik hen een paar Europese klassiekers, zoals de “charlies angels” en “fake bengiejump”. Nadien kwamen ze met hun eigen Chinese varianten, die voornamelijk stokjes bevatten. Als je goed kijkt zie je dat ze zelfs een stokje met een geprikte meloen in mijn haar staken. Ook heel even een kerstomaatje, maar dat viel er snel uit. Anyway, de laatste foto is sowieso mijn nieuwe favoriet!

Verder zie je dat Ching Bloos haar overwonnen angst, nog iemand op ideeen bracht. De babbelzieke vrouw, laten we zeggen “Kwe Bell”, zei tegen mijn baas dat ie al zo lang probeert me te omhelzen op een foto. Dus ze verplichte hem van nu eens echt een goeie te nemen. Voor ik t goed en wel doorhad duwde ze me op zijn schoot. Je ziet Kwe Bell op de foto als wazige vlek die de armen op zen plaats legde. Wie wil weten wat Kwe Bell haar naam gaf, kan terugkijken naar het filmpje van vorige vrijdag. Of naar de posts van Ellen die niet kan werken omdat er een vrouw aandacht zoekt door te blijven tateren. Maar geen slecht woord over Kwe Bell, zij gaf me mijn heilige waterkan, die zorgt dat ik maar om tuur naar de sip-well moet.

Je ziet dat ook de baas van het poppendepartement zich weer goed amuseerde die avond. Geniaal hoe iedereen moest lachen toen ik “koedsjie koedsjie” aan zen wang deed, leuk dat daar een foto van is. (hieronder ergens) Maar de foto waar hij probeerde aan te tonen dat ie mega nuchter was, door yoga te doen, blijft genialer!
Ook heb ik een variant gevonden op het tafelraadsel van papa. Wat hij kan met 3 messen lukt hen met 3 stokjes. Geloof het of niet, maar ze hadden het snel gevonden, slim die Chinesen! Je ziet (hopelijk) een grappige animatie van een zwevend bord. Na enkele kopjes, een banaan en wat hulp van metroseksuees stortte het geheel in en lag de tafel vol met eten, kopjes,.. 

U ziet:
Ellen kan niet meer elke dag bloggen, maar zolang ik een Panasonic heb, zal er geen dag ongeblogged voorbij gaan.

Dit bericht had even goed “weekdaagjes” kunnen heten. Maar het gaat over hoe lui ik soms ben en wat voor lekkers ik vond, dus jah :).

Het lekker stukje speelt zich af tijdens de luchpause. Ik ga soms naar de supermarkt van t werk omdat die echt gigantisch groot is. Daar vond ik een spiegel, zoals u ziet. Maar belangrijker: imported chocolates!!!! (heb ik vorige week al ontdekt hoor, gwn nu pas fotos)

Je ziet mssn op de foto dat er heel wat Belgian chocolates te vinden zijn. Ik heb er mezelf voor men verjaardag gekocht ;).

Daarna komt het luie stuk.
Je ziet (hopelijk) mijn coole gif animatie van men verjaardagstas.
1) Merk op dat de kat de vis wil vangen
2) Merk op dat dat wel tijdens de uren is => zeer lui: de laatste tijd meer patenten aan t lezen, dus meer tijd voor blog en onnuttige beker-animaties
3) Merk op dat het “zeewier” eigenlijk theeblaadjes zijn

Daarna het lui-lekker stuk:
Ik had gewaarschuwd dat ik een avond de stad onveilig ging maken, dus onblogbaar.
Wel, ik at op mijn gemak Mc Donnalds! Ook kocht ik een handgeschilderde waaier, t is degene waar de meneer op de foto mee bezig is. Ook kocht ik 2 kettingen, 10 haarspelden (oa zie foto) , een doos shmink en een scheermesje met 5 nieuwe mesjes, alles samen: 120/7euro!!!!!
De haarspelden zie je hieronder. Mijn zwarte ketting zal je nog wel zien opduiken in fotos.
Later toon ik mssn ook de prachtige chinese jurk die k me ook aanschafte, ik toonde hem al trots op skype die avond.
In ieder geval: het was een gigantisch leuk doordeweekavondje. Wat eens niet-bloggen kan opleveren he ;).

Voila, aangezien deze blog later ook mijn dagboek is om op trug te zien,
mochten deze daagjes zeker niet ontbreken he.

 Toch even kort over mijn weekdaagjes. Zoals je ziet heb ik nog steeds geen fiets. Als k er naar vraag gaan ze dat steeds “ooit ns” regelen. Mjah, k wil niet moeilijk doen ofzo hoor, maar ik ging echt liever langs sprookjeswegen. Op de foto zie je de buschauffeur niet eens! Bij elke halte moet die trouwens kei veel pogingen doen om de deur dicht te krijgen.

Niet dat ik daar last van heb, ik stap op t beginstation op. Het is zo erg dat zelfs dan al niet iedereen een zitplek heeft, maar ik prop me in geval van nood wel bij op zon 1,5 persoonszetel. S avonds is t niet de starthalte, dus probeer ik altijd nog even te mailen voor ik van t werk naar kot ga. Maar ook weer niet tot de laatste bus. Het is dan nog steeds vaak moeilijk om de deur toe te krijgen, maar toch net iets minder erg dan s ochtends.

Het is eigenlijk best praktis dat ik s avonds wat later thuis ben dan per fiets. Ik kom namelijk altijd aan op het uur van de dansende mensen! Ja ja, vorige week lukte t me al om de schroom te overwinnen en 2 simpele dansjes mee te doen. Dat gaf nogal wat seg, plots kwam er dubbel zo veel volk dansen en kregen zelfs de mannen t in hun hoofd van mee te doen. Al die aandacht maakte dat k alleen durfde meedoen als k eerst in men hoofd de pasjes had geleerd. 
Gisteren kwamen men 2 vriendinnetjes weer voorbij en dankzij hen leek ik minder uit de boot te vallen Zo kon ik meer dan de helft meedoen!
Het is echt men nieuwe favoriete hobby. Zelfs toen k gewoon nog maar keek naar wat ze deden was t men bijna daaglijkse avondaktiviteit.

In een of andere reactie stond dat we dat in Belgie ook moeten invoeren. Ik ben totaal voor! Anyway, als dat crazy-Ellen-comes-back feestje er komt, leer ik jullie allemaal men favoriet: “I, oh I, I’m a little butterfly”.

Voor de geinteresseerden: vanavond ga ik een beetje stad doen, dus wss te laat thuis voor skype enzo.

UNDER CONSTRUCTION

Kan iemand raden wat de laatste foto voorstelt, voor ik dit bericht aanvul met tekst?
Neen er valt niets te winnen, just fun!

Klik op de foto als je eerst niet zag waarom ie geniaal is!

Waarom stubru?
Omdat ze speciaal voor mij een liedje van The Killer speelden toen ik het opzette natuurlijk!
[en iets later “Soko – I will kill her“, ik wist niet dat iemand dat kende behalve ik en degene die t aan me opgedragen heeft]

Good old info about Belgian storms en ik weet nu welke route in Belgie ik moet vermijden omdat er een tunnel afgesloten is.

Ook heeft een of andere Jonas in zijn thesis ontdekt dat dokters wel het hoogste startloon hebben, maar als je voor t geld gaat moet je nog steeds ingenieur studeren.
Gelukkig maar dat ik niet zo materialistis ben 😉

Ook was de 25ste pukkelpop de eerste gans uitverkochte.

Ja, ja, niet enkel bereikbaarder maar ook beter op de hoogte in China!

Ik geef het toe, sinds mijn verjaardag heb ik niet veel nuttigs meer geblogd.
Dat komt omdat ik me hier al beter op men gemak voel en dus minder alleen zit s’avonds,
en omdat ik ook op het werk te druk bezig was.
2 goede redenen, die jullie me vast wel gunnen, dus bepaalde mensen: stop met klagen en wees blij met wat je al kreeg!

Hier dus enkele miniverhaaltjes die zich afspelen tussen mijn verjaardag en zaterdag.
Zondag krijgt zen eigen plekje 😀

Verhaal A) ~ Don’t play with water

Het was weer even geleden dat ik “Mijn bedrijf” bijwerkte. Daar kan je een impressie halen van hoe flink en nuttig ik bezig ben. Natuurlijk overwerk ik me niet he! Ik hoe mijn concentratie hoog door de ontspanning leuk te houden. Vroeger, toen men liefje nog men gewone klasgenoot was, gingen we tijdens de pauzes altijd door de gangen dwalen. Ook al valt er de VUB niet zo veel te zien, we maakten van alles een avontuur.
Dan vonden we bvb een mega houten kist met “breekbaar” en coole rode “shock-tests”. Omdat die toch leeg was, schudden we ermee tot de “shock-tests” bloodrood kleurden.
Of weet ik veel wat we nog uitvonden.
Als we dan de klas binnenkwamen, keken we naar al de rest die gewoon blijven zitten waren van “tssss, neem toch ns pauze”.
Hier op het werk is het luchpauze van 11u30 tot 12u30. Iedereen slurpt zen eten mega rap naar binnen en zit dan weer om 11u voor zijn PCtje.
Niet ik hoor, tijdens de middag en rond 3u vindt je mij niet aan men bureau. Behalve vandaag rond 3 uur, wegens morele verplichting tot bloggen ;).

Ik trek wel ns fotos van het rivierparkje aan de overkant van de straat. (geen natuur in China, men gat! Je kan hier nergens lopen zonder op de rivier te botsen, en daar leggen ze meestal een langwerpig parkje naast dat je telkens even uit de stad kan toveren)

Hieronder al een ander mini-verhaal tijdens een van men pauzes. Ik zat gewoon aan mijn persoonlijk vijvertje. (Jah, net voor de ingang van ons gebouw, wat dacht je? Prinses Ellen houdt nu eenmaal van water!)
Ik was net een structuur aan t zoeken voor waneer men borden buiten zet “don’t play with water” en wanneer niet. Wss na schooltijd of zo (late pauze toen). Er kwam een vader met kind, dat zijn vader wel 100 keer te snel af was. Ik heb t niet op tijd kunnen trekken, maar je ziet het punt wel.

Verhaal B) ~ Mijn nieuwe meisjes-collega, Westers doen op restaurant, en het zatvoeren van de metroseksuees

Had ik al gezegd dat Linda hier niet meer werkt? Het was een zeer meisjesloze week. Vrijdag kwam er echter plots een nieuwtje! Ze zegt niet veel, maar ik ben degene waar ze het meest tegen spreekt, das toch ook al iets :).

Die vrijdag ging ook een nieuw departement open. Geen idee hoe of wat, maar de baas van de poppetjes was er erg blij mee. Zo blij dat ie op ieders gezondheid wou drinken. Toen kreeg ie ietsje te veel op en begon lomp te doen. In China “bestraffen” ze zon gedrag door je nog zatter te voeren! Hilaris filmpje spreekt voor zich.

Ondertussen draaiden ze Westerse liedjes in t restaurant en gaven ze me een echte normale lepel! Geen idee hoe ze daaraan kwamen, maar ik vond t best lief.
[Volgende keer nog een mes en geen slakken in mijn soep graag]

Verhaal C) ~ “Aaaah, hier is de supermarkt, vlak naast mijn huis” en “euh, welke zou nu aftershampo zijn?”

Lol, sinds ik geen fiets meer heb, ben k een paar keren gekke toeren gaan doen om brood te kopen. Op een bepaald moment vroeg ik me af wat er zich in die grote opening aan t straat bevond. Ah, een supermarkt. Das leuk om te weten.
Njah, zo geweldig groot is hij ook weer niet. De mega supermarkt aan men werk had tenminste wel 20 rekken vol shampo ipv maar 1. Het kostte me daar langer dan een middagpauze om al de rekken potje per potje af te scannen voor Engels. Maar ik vond na een tijd toch een bus die echt het woord “conditioner” gebruikte. Heb hem vanochtend uitgeprobeerd, ruikt lekker :).

Verhaal D) ~ Hoe ik niet ging shoppen in een shoppingcenter

Je bent een meisje in China, het is zaterdag en je hebt niets te doen… Wat komt er in je hoofd op? Inderdaad: shoppen! Ik dus op t internet zoeken wat het grootste shoppingcenter van Hangzhou was. Op t goed gevoel een bus genomen. De gps weet me nooit exact te zeggen waar ik ben, zit er minstens 3 straten naast. Dus hem kon ik enkel als richtlijn gebruiken. Gelukkig was dat genoeg, samen met de fotos van t internet. Kei trots kwam ik aan!
En er was geen kat…
Mega veel gebouwen, elk met de afmetingen van een basilix center, maar niets open!
Het was echt spooky. Gelukkig houden Chinesen altijd nog van eten, dus dus liep er nog hier en daar een random restauranthouder rond. Pas na men pot rijst vond ik de Mc Donalds. Toch kon k t niet laten om dan maar als dessert een vettige hamburger te eten, zaaaalig.

Ergens tussen de vrlaten gebouwen vond ik weer een groep dansende vrouwen, zie filmpje. Het leuke is dat ik daar maar een dik kwartier zat en ik toch het vallen van de nacht heb gefilmd. Had k pas thuis door. Maar ik wou jullie altijd al ns vertellen hoe rap de zon hier ondergaat, echt van t een lied op t ander dus.

Zonder internet om het tweede grootste shoppingcenter op te zoeken, ging ik maar richting Westlake. Best grappig: op een random bus stappen en telkens men gps zei dat de bus de verkeerde richting opging stapte ik af. Dat was eens bvb na 1 halte :D. Oook veel te voet gedaan. Was best een cool tochtje!
Ik kwam een of andere langharige Chinees tegen die midden op t straat stond te zingen, die staat bij in t filmpje van de dansende vrouwen.

Eindelijk in een winkel aangekomen paste ik allemaal on-made-in-China disney spulletjes. Meestal erg lelijk en bombastis, maar disney! Ik kocht uiteindelijk de rode van Alice in wonderland. Die zie je op men zondagsfotos.
Ik vond het een goede keuze als eerste aankoop in China. De kraag is frullerig en Chinees, rood is Ellens, en Alice in Wonderland is vast de enige die echt begrijpt hoe ik me hier voel.

Ziezo, mssn niet even veel als wanneer ik elke dag iets had geschreven, maar toch n hele boterham he 🙂

x

Ik ontbeet s ochtends met alle schatties van thuis, op skype.

Zelfs men kat keek mee (en liet zijn mening blijken in zen blik: “Crazy baasje!”).

VERejaren tussen burgie jongens (en enkele vrouwen uit het poppendepartement)…

verrassend hilarisch!

“Zie ik in de vergaderzaal het licht uitgaan en iedereen naar daar lopen? Nah, ik ben nu eens geconcentreerd bezig, laat ze maar doen.”

Dacht ik in mezelf.

Tot ik plots geroepen werd. Ik kwam binnen in een donkere zaal met een kaarsje. En toen zongen ze happy b-day! Ooooh, wat n schatjes, ik was er helemaal van gedaan! Het licht ging aan en ik zag… GROENE taart. Ik dacht “oh neen he, en nu ga ik weer moeten doen of ik dat lekker vind. Moest het nu echt Chinese taart zijn?” Bij de taart lagen geen stokjes maar stukken karton, die echt niet stevig genoeg waren om taart te eten. Maar ach, het hadden ook rietjes kunnen geweest zijn, dus ik content. Toen proefde ik: man die taart was lekker!Er waren ook cadeaus: het kaarsje is een mooi meisjesachtig exemplaar. Ik kreeg men eigen mok met een katje op. En ook prachtige witte minibloempjes.

Toen werd er met iedereen apart een foto genomen for some reason. Anyway, die met men baas was hilarisch! Hij vond zichzelf heel wat omdat ie durfde doen of ie zen arm om me heen legde! Aanrakingen zijn hier echt heel wat precies.

Na t feestje ging ik nog richting Westlake om een grote toer te maken en weer eens de eindhalte van de bus te vinden (zoals ik in t weekend probeerde).

Die bus zou dus recht van Westlake naar men kotje gaan. Ik vond: de liefdesbrug, de muziekfontein van een ander standpunt, een heel lotusflowerbed, een valszingende vrouw,…

Iedereen was cute en valenteinerig.

Toch maar een taxi terug genomen, die busstop zal voor n andere keer zijn. Toen heb ik mezelf getrakteerd op een lange babbel met men liefje en men liefste Quirina. Heb ook genoten van alle berichtjes op blog en mail.

°°°xxx°°°

Dag luitjes,

Waarschijnlijk zijn jullie allen benieuwd naar mijn verjaardagsfeestje op zen Chinees en de fotos van lekkere groene taart?
Tjah, ik ben nu eenmaal druk bezig geweest met verjaren, sociale contacten onderhouden en nog iets.
Je weet wel, dat ding waarvoor ik hier eigelijk ben in China, ook al zou je t bijna vergeten: werken!

Daarom zullen de verhalen voor ietsje later zijn.
Wel al een dringende oproep voor ieder met een fototoestel/webcam!

Mijn baas heeft vandaag men blog gezien, en was totaal enthusiast over de uitleg van “Doe mee en win”.
Vooral het verhaal van de hond wiens nek te kort was om van de bak te eten. (dat van de condooms liet k er maar uit)
Nu vraagt hij om ook vragen voor de collegas te maken.
Maar jah, zie je, die kennen al die gekke Chinese voorwerpen al!

Daarom mijn vraag aan jullie: geef mij aub fotos van ontbijtgranen, pizzasnijmessen, zwembadchloortabletten, zo’n draagbaar kapstokje waarmee je je handtas aan elke tafel kan ophangen,…
Eender wat dat zij niet kennen. (dus niet “made in China”)
😉
~Gewoon sturen naar men gmail account, in ruil voor eeuwige dankbaarheid en vast nog iets origineel dat ik ter plekke verzin.~
Alvast bedankt

(Ja je ziet het, ook in China veel stress en prestatiedrang op de werkvloer)
(not)